قاضى رحمه‌الله با آگاهى نسبت به اين مهم به شاگردان خود كه از اولياء الهى شدند سفارش تهذيب و تربيت نفس را داشتند . پيرو مطالب مذكور از آنجا كه يكى از صفات نفس ، تكبر و استكبار است و در نتيجه خود را از خداوند متعال بىنياز مىپندارد ، دعا و مناجات كه نيايش خاشعانه به درگاه ربوبيت است ذلت و افتقار را در انسان ايجاد كرده و تكبر و استكبار را از ميان برميدارد . با شناخت اين مسئله كه خداوند متعال حضور وجودى در تمام اشياء دارد و مالكيت مطلق از آن اوست در انسان مناجات و فقر ذاتى را ايجاد مىكند و اين نياز كه تمام هستى سالك را فرا مىگيرد از فراخناى باطن او راز و نياز و نيايش همچو چشمه‌اى جوشان فوران كرده و باعث انكشاف فطرت او در مسير عبوديت حقتعالى و رسيدن به توحيد حقانى مىشود . آيت الله قاضى رحمه‌الله با دريافت اين واقعيت اين سيره عملى را در سلوك عرفانى خود پياده نموده است كه ثمره‌اش شكوفاشدن فطرت انسانى او را به دنبال داشته و فضايل و خصايص اخلاقى كه به صورت بذر ناشكفته در سرشت او قرار داشت به ظهور رسانده است و با تأسّى به پيشوايان دين به مرحله بالاى توحيد ربوبى بار يافته است . اهميت مناجات در سلوك عنصر اصلى در سير و سلوك توجه و حضور قلبى سالك به خداى سبحان است و با تحقق اين عنصر اساسى ، كعبه آمال وى شناخته مىشود و شوق دوچندانى به لقاى محبوب در اعماق وجودش ايجاد شده و دل را به سوى پاكى و تصفيه و تزيين آن مشغول مىكند تا بسترى مصفا در گلشن دلش براى حضور هميشگى محبوب مهيا كند . سالك در رياضتهاى فراوانى كه براى وصول به باريتعالى در مرحله عمل مىكشد در عين اينكه شوق به وصال به او حلاوت و شيرينى خاصى مىدهد اما اين راه بسيار دشوار و خار مغيلان بر طريق او نهاده شده است كه اين مسير را هم سخت و هم شيرين مىكند بنابراين نياز به اين دارد كه راه رسيدن به محبوب را هموار نموده و يكسره به باطن خود توجه داشته تا قلب و جان او به طور كامل به مقصد حقيقى نظر داشته و خود را در محضر قدس ربوبى ببيند و هميشه نواى آتش‌افروز شوق وصال را در سراى جان خود طنين‌انداز كند . پيرو سخنان گذشته بايد توجه داشت كه عالمى كه در آن مشغول به زندگى هستيم ويژگى اساسى آن غفلت از راه و مقصدى است كه سالكى را كه عازم سفر است دچار راهزنان